Moim wnukom....

Gdy dzwon mój zabije ostatni
Głos dźwięcznym rozniesie się echem
Odejdę w krainę nicości
Z szczęśliwym na twarzy uśmiechem.

Żegnajcie mię w ciszy spokoju
Bez oznak wielkiego cierpienia
Spłaciłem wszak długi pokuty
Ten ciężar mojego sumienia

Kochania me, małe istoty
Niech każde do dołu kwiat rzuci
Niech wierzą, że kiedyś, z daleka
Najdroższy ich życia powróci…

Nikt Ci nie stworzył historii rodziny
Tworzyły ją przemijające wieki
Ty tylko odkrywasz nikłe ślady minionych czasów
Historii , którą zatarły losy naszego narodu.

Odkrywasz historię przodków
Pochowaną w pożogach wojen
Zagubioną podczas zaborów i powstań
W skomplikowanych dziejach ludzkości.

Szukasz rodziny, swych korzeni
Odkrywasz coraz to nowe pokolenia,
Chciałbyś sięgnąć jak najdalej wstecz
Cofnąć czas wieków, które przeminęły

Te czasy przeminęły i nie wrócą
Ta jak i nie wrócą Oni, Twoi przodkowie
Odkryłeś ich, przybliżyłeś pokoleniom,
Są tak blisko Ciebie a jednak dzielą Was wieki.

Chciałbyś zatrzymać czas
Pozostać konarem, gałęzią
W drzewie genealogicznym
Jednej, jedynej, naszej wspólnej rodziny

Pozostaw swoje marzenia Bogom
Tylko oni nie przemijają
Odejdziesz w nicość, powrócisz po wiekach
Za sprawą swego potomka, też poszukiwacza.

Gdzieś setki lat temu pod strzechą słomianą
Wiodłeś żywot chłopa, dziś żeś zapomniany
Jakżeż Cię przywołać? Zmusić do powrotu
Czyżbyś nie chciał wrócić, mój przodku nieznany?

Lata całe szukam i chcę Cię odnaleźć
Bardzo jesteś przez nas wszak oczekiwany
Wyjdź z otchłani wieków. Daj poznać się bliżej.
Wpisz się w drzewo rodu, mój przodku nieznany.

We snach gdzieś oglądam twarzy Twej oblicze
Wyglądasz jak Weles ze spiżu odlany
Czy uda się kiedyś poznać Twoją przeszłość
Wrócić Cię rodzinie, mój przodku nieznany?

Nie znajdę już chyba tych ksiąg parafialnych
Z kartami na których wszak byłeś wpisany.
Nie cofnę się nigdy do lat Twej młodości
Nie poznam Twych losów, mój przodku nieznany.

Na pewno nie poznam także Twoich bliskich
Odeszli w niepamięć, ślad ich zamazany
Nie uda się nigdy przywrócić korzeni.
Twych i Twoich dziadów, mój przodku nieznany.

Ach jakże bym pragnął na koniec dni swoich,
Odlecieć w przestworza wysoko gdzieś w chmury.
Móc spojrzeć na ludzi z którymi wszak żyłem,
Będąc niewidoczny, gdzieś z obłoków, z góry.

Móc wejrzeć z zaświatów w ich codzienne chwile,
Zmagania się z nurtem codziennego życia.
Widzieć ich i słyszeć nie będąc widzianym.
Móc czytać ich myśli ze swego ukrycia.

Dowiedzieć się także co może po latach
W ich sercach i głowach po mnie pozostało?
Czy wszystko co chciałem potomnym przelałem?
Czy ze swego życia nie dałem za mało?

Czy żyć będą oni w miłości rodziny?
W spokoju i zgodzie jak kiedyś ja żyłem.
Czy wiarę swą oprą na wszystkim w co kiedyś
Przez lata ja długie wszak przecież wierzyłem?

Czy Bóg mi pozwoli na takie odstępstwo,
Na zmianę wędrówki mej duszy w przestrzeni?
Czy da mi możliwość spełnienia marzenia,
Które gdzieś tam w głowie powstało na ziemi?

Gdzieś na uboczu wiosek
Zagubione pośród drzew starych
Dumne jak białe strzeliste brzozy
Krzyże wiejskich cmentarzy
Pochylone ciężarem lat
Zmurszałe i obrośnięte mchem
Rozsypujące się w proch
Jak Ci co pod nimi leżą.

Spokój i ciszę ich odpoczynku
Przerywa tylko klekot skrzydeł
Ptaków czarnych jak żałoba
Szum wiatru w gałęziach drzew.
Pod płotem nieznana mogiła
Człowieka co błądził za życia
Odepchniętego przez innych
Dzisiaj też na uboczu

Tuż obok przy sztaludze
Malarz szukający natchnienia
W tym cichym pogodnym krajobrazie
Przy pierwszych promieniach słońca
Siedzi w zadumie i kreśli
Nierówne linie czasu minionego
Starych kamiennych tablic
Na szarych cmentarnych pomnikach

W głębi gdzieś dźwięk znajomy
Cicha, przytłumiona szumem wiatru
Orkiestra zaświatów
Jak echo lat przeszłych
Niesie się między krzyżami.
Szczęk łopat po kamieniach
Grabarze szykują następną ścieżkę
Do raju przeznaczenia

Podlaskie cmentarze
Historia ludzi i minionych epok
Lat odchodzących w zapomnienie
Jak wszystko wokół nas
I tylko gdzieś na uboczu wiosek
Dumne drewniane krzyże
Ogrodzone cmentarnym murem
Przypominają nam miniony świat

W ogromnych metropoliach
                         pośród tłumów ludzi
Jak na wysypisku
                         pełnym starych śmieci
Snują się bokami
                         często wystraszone
Porzucone przez wszystkich,
                         opuszczone dzieci.

Biedne, brudne i głodne
                         zaniedbane przez życie
Nie wiedzące czy gdzieś tam
                         rodzina ich żyje
Codziennie wynurzają się
                         z nor swych na ulice
Opuszczone przez bliskich
                         te dzieci niczyje.

Z Domów Dziecka i z rodzin
                         z poza marginesu
Bez wiedzy i nauki,
                         często nie ochrzczone
Żyją między nami
                         w każdej okolicy
Nikomu nic nie winne,
                         dzieci opuszczone.

Bez uśmiechu na ustach
                         na dziecięcych swych twarzach
W dziurawym przyodziewku
                         nie ze swojej winy
Włóczą się do późnych
                         godzin prawie nocnych
Przez nas opuszczone,
                         dzieci bez rodziny

Rozejrzyjmy się wkoło
                         w mieście gdzie żyjemy
Czy w naszym środowisku
                         i w naszej okolicy
Nie przebywają czasem
                         niewinne w swym dzieciństwie
Porzucone przez wszystkich
                         biedne dzieci ulicy.

Weźmy je i przytulmy
                         i ogrzejmy swym ciałem
Każdemu z nich na pewno
                         radość w oczach zaświeci
Gdy wielu tak postąpi
                         mądrych ludzi na świecie
To znikną z ulic smutne,
                         porzucone dzieci.

Moim wnukom....

Gdy sygnał syreny nicości
W dźwięk mocny i trwały urośnie,
Gdy wszystkie niebiańskie Anioły
Na trąbach zagrają radośnie.

Gdy dzwony przestrzeni wszechświata
Rozpoczną donośne swe bicie,
Wraz z Wami powstanę z popiołów
Na wieczne, na drugie swe życie.

Odrodzę się w innym wcieleniu
W annały bogatszy mądrości,
W wszechświatów bogatszy przeżycia,
W zaziemskie uczucia miłości.

W radości swej pełny, na zawsze
Szczęśliwy zostanę wraz z Wami.
Jak statek co z rejsu powraca
Do swej macierzystej przystani.

Na omszałych pomnikach zagubionych cmentarzy,
W szafach wiejskich parafii,
Pełnych ksiąg starych
Kruchych jak wigilijny opłatek

Szukasz Ich pełen nadziei ,
Nadziei, że cofniesz wieki.
I przywrócisz potomnym
Dziesiątki pokoleń ich przodków nieznanych.

Wstępujesz w szczelinę minionych wieków
Mijasz ciemne rozdziały historii
Trafiasz na grotę ciemności.
Grotę przodków zaginionych
Zaginionych w przysiółkach całego wszechświata.
Dalekich i nieobecnych.

Zagubieni w przestrzeni czasów,
W nicości zapomnienia.
Na dźwięk Trąb Jerycha
Burzący skały przeszłości
Powrócą na wielkie rodzinne spotkanie.
Na Sąd Ostateczny.

Cóż warte jest życie bez uczuć miłości,
Bez pełni księżyca i słońca zachodów.
Cóż warte jest  życie bez żadnych wartości,
Przyjaźni zawartych za młodu.

Cóż warte jest życie bez wiary pewności
W istnienie świętości i Bogów.
Cóż warte jest życie bez jego mozołów,
Bez wzniesień, upadków, zawodów.

Cóż warte jest życie bez bycia w rodzinie.
Tworzącej swe więzi wiekami
Cóż warte jest życie samego wśród ludzi
Samotność upodla czasami.

Cóż warte jest życie bez badań korzeni
Rodziny swej przodków dalekich.
Cóż warte jest życie bez wspomnień o dziadach
Odeszłych w zaświaty na wieki.

Cóż warte jest życie bez prawdy o życiu,
Bez wiary w wartości człowieka.
Nauczyć się życia nie można przez chwilę,
A ono tak szybko ucieka.

Gdy w życiu człowieka ten okres przychodzi
Z młodzieńca w staruszka się zmienia
Człek myśli, że chyba nadeszła już pora
By zrobić rachunek swojego sumienia

Co w życiu zrobiłem dobrego dla ludzi?
A co też być może zrobiłem i złego?
Rachunek sumienia z nas każdy przejść musi
I nikt nie ucieknie daleko od niego.

Czy lata przeżyłem w szacunku dla siebie?
W miłości do swojej najbliższej rodziny?
Czy moi potomni zapomną me imię?
Gdy człek już zakończy swe ziemskie godziny.

Gdy cofam w pamięci swej cały kalendarz
Lat przeszłych, to we mnie myśl taka się budzi
Z pytaniem, co mógłbym ja jeszcze takiego
Dokonać w ostatnich swych chwilach dla ludzi ?

Co mógłbym dziś zrobić gdy czas tak ucieka
Gdy człowiek tak mało ma życia przed sobą.
Gdy myśli z szybkością kosmicznej rakiety
Twój mózg omijają tak kretą dziś drogą.

Gdy człowiek ma odejść na zawsze w zaświaty
I proch jego z ziemskim wymiesza się kurzem
Cóż zrobić by mocno utrwalić swą postać
W pamięci potomnych, swych bliskich na dłużej?

Zostawić na ziemi ślad swego istnienia
Ślad swojej bytności w umyśle człowieka
Czy uda się zostać kimś niezapomnianym?
Czy wieczne zbawienie Cię czeka?

Pytania się kłębią, wzbudzają zadumę
Myśl często w zbyt mocne emocje się zmienia
Czy da się? Czy zdążę za życia dokonać?
Rachunek własnego sumienia.

Zastanawiam się czasem, ileż uczuć miłości
Od swego urodzenia do zamknięcia powiek.
Podczas całej swojej egzystencji na świecie
I w swym życiu doczesnym, przeżywa każdy człowiek?

Miłości do rodziców, tej pierwszej niewinnej,
Która zaświtała wraz z pierwszym oddechem.
Gdy dziecię po raz pierwszy otworzyło oczka
I spojrzało na matkę z dziecinnym uśmiechem.

Miłości do ojca co ziarno życia zasiał
I wykiełkowało z jego to nasienia.
On to spowodował narodziny życia.
Dał pierwszą podstawę do jego istnienia.

Miłości do swej matki, rodzicielki życia,
Które przecież powstało w jej łonie gorącym.
Przez miesięcy kilka w niej się rozwijało.
Wreszcie świat ujrzało jaśniejący słońcem.

A kiedy już mocnym majowym promieniem
Zaświeci nam wysoko ponad ziemią słońce.
To rodzi się największe uczucie w człowieku,
Uczucie miłości najbardziej gorącej.

Miłości uczucie inne w swoim stylu.
Uczucie na które, ktoś gdzieś przecież czekał.
To najczystsze z uczuć, uczucie miłości,
Do kogoś z płci przeciwnej, do drugiego człowieka.

A potem gdy z tej wielkiej miłości obojga.
Narodzi się nowy człowiek, jego gwiazda zaświeci.
To rodzi się najmilsze z miłości wszystkich chyba.
I najdłuższe uczucie, miłości do dzieci.

Do dzieci co powstały w radości dwojga ludzi
Z uczuć obydwojga uczciwych i wzniosłych
Zrodzonych z wiary w życie, w ekstazie uniesienia
W chwilach ich gorących igraszek miłosnych.

Gdy człowiek już dorosły u schyłku swego życia.
I gdy w jego sumieniu jakaś rodzi się trwoga
To mocno w nim zakwita uczucie miłości.
Miłości do religii i miłości do Boga.

Trwa w tej miłości człowiek do końca dni swoich.
Na zawsze w jego duszy i trwale już gości.
Największe i najświętsze ze wszystkich uczuć chyba.
Do swojego Boga - uczucie miłości.

Gdy w chłodne, pochmurne zimowe wieczory
W ciepłym siedzę domu doznaję odkrycia,
Że zbliża się do mnie już nieubłaganie
Powolnym idąc krokiem, mój margines życia.

Tak wiele w mej głowie pytań się kotłuje.
Chciałbym kiedyś poznać prawd tajemnic bycia.
Co będzie? Co stanie się kiedyś, gdy człowiek
będzie już przekraczał swój margines życia?

Jak jego świadomość postąpi w godzinie,
Gdy przyjdzie marginesu przekraczać granicę?
Gdy ciało jeszcze żywe a duch nieubłaganie
Powoli zacznie w ciemną wkraczać już ulicę?

Co mówi wtedy bliskim? Jakimi też słowy
Oddaje w pożegnaniu odczucia swej duszy?
Czy chciałby coś przekazać przed ostatnim tchnieniem?
Czy może w swej wymowie sumienie ich wzruszyć?

I co się będzie działo w Jego świadomości
Gdy za życia margines dusza wyjdzie skrycie?
Gdy ciało pójdzie za nią, ostatnim swym tchnieniem
Kończąc w tym momencie swoje ziemskie życie?

Pytania, wciąż pytania. Tajemnica śmierci.
I życia tam gdzieś w niebie, w raju dobrobycie
Czy kiedyś ktoś odpowie prawdziwymi słowy
Co będzie gdy przekroczy swój margines życie?